Lífslokameðferð

Frá því í lok árs 2023 hef ég haft töluvert miklar sjálfsvígshugsanir, þó fáir hafi beint vitað af því.

Ég var þá í erfiðu blönduðu ástandi og líkami og sál voru gjörsamlega búin á því.

Ég tjáði systkinum mínum, Ragnheiði og Inga, sem voru í heimsókn hjá mér á geðdeild að þetta líf mitt væri einfaldlega búið, 34 ára gamall, og að ég vildi vera borinn til grafar við hlið elskulega Guðna bróður okkar.

Líkami og sál væru búin á því og að ég myndi endurfæðast innan fjölskyldunnar síðar meir.

Ég hef reynt að bera höfuðið hátt en minn nánasti hringur veit að mörg áhugamál og almenn stemning hefur fjarað út hjá mér síðastliðin ár.

Til að gera þetta allt miklu verra hef ég 15-20 sinnum veikst líkamlega þar sem ég geng í gegnum tíu daga af ælutörnum sem samanstanda af engum mat, tuttugu ælum á dag, tveggja tíma svefni á sólarhring og ef ég drekk nokkra sopa af vökva þá verður mér flökurt. Líkaminn er í gríðarlegum sársauka allan þennan tíma.

Ég er kominn á 10. unda dag hérna í þessu núna í Mexíkó. Er búinn að vera inn og út af sjúkrahúsum en ekkert alvarlegt finnst varðandi þetta.

Mjög líklega var þetta matareitrun út frá tacos, sósum eða skítugum skeiðum. Nokkuð svæsið en ég er extra viðkvæmur eftir gallblöðrutökuna í júlí í fyrra.

Það er spurning hvort aðgerðin hafi gengið nægilega vel fyrir sig. 25 gallsteinar voru fjarlægðir og þetta var þriggja tíma aðgerð, sem átti alla jafna að vera klukkutíma rútínuaðgerð.

Ég kom aftur til Mexíkó 22. maí sl. og núna tveimur mánuðum síðar hef ég farið úr 122 kg niður í 109 kg.

Ég sagði fyrir átta árum síðan, þegar ég upplifði fyrstu svona álíku líkamlegu veikindin með massífum ælutörnum, að ég myndi gera þetta aftur fyrir fimm milljónir. 15-20 törnum síðar stendur bankareikningurinn í 0 kr. varðandi þetta.

Það er oft með veikindi að maður getur ekki lýst þeim fyrir fólki, því er oft best að segja bara: „Ég get ekki lýst sársaukanum fyrir þér."

En þetta eru 5-10 kaldar sturtur á dag, engin næring, kastað upp öllu, get ekki legið lengur en 30 sekúndur í einu og stundum sofna ég sitjandi í sófa.

Það væri óskandi að geð- svefn- og verkjalyf sem ég á virkuðu til að slaka á, en ástandið er svo sterkt að virkni lyfjanna fara ekkert í gegnum líkamann.

Það er líka ákall til lækna og heilbrigðisstarfsfólks út um allan heim að finna aðrar leiðir en að gefa ælandi fólki lyf í töfluformi. Þessu er kastað upp áður en það fer að virka.

Fyrir fjórum dögum síðan kveikti læknir hérna í Guanajuato á þessu, hún Wendy, og gaf mér lyfjakokteil beint í æð, beint í rass réttara sagt.

Ég er tilfinningavera mikil. Og hef tjáð foreldrum mínum á góðlátlegan hátt auðvitað, að tilfinningablöndur þeirra séu einfaldlega of mikið til að takast á við.

Nóttin núna hefur verið erfið og tilfinningarík, ég er sex tímum á eftir Íslandi varðandi tímamismun.

Ég skammast mín ekkert fyrir að það hafi fallið ófá tár á koddann í nótt, það er bara mannlegt.

Ég var líka maðurinn árið 2014 sem hvatti fólk, og þá sérstaklega karlmenn, að tala um það hvernig þeim líður andlega og að skammast sín aldrei.

Þegar þú færð enga næringu og engin líkamleg og andleg lyf, þá ertu alveg tómur á líkama og sál.

Mexíkó-fjölskyldan mín, hefur gert sitt allra besta og verið mér ómetanleg.

Það veit bara enginn almennilega hvað er hægt að gera fyrir mig.

Ég kynntist Juan Andrés, eða Jóni Andrési fyrir rúmum tveimur árum. Algjört gull af manni og hann kemur til Íslands núna í ágúst í heimsókn til mín.

Ef ég ætti að líkja honum við tvo menn í kringum mig þá væru það Bjarki bróðir minn, BölkFusion, og Kalli, Horny Carl Wechmacker, besti vinur minn.

Það er mjög svo fáheyrt ef þessir þrír menn baktali aðrar manneskjur.

Mér finnst skrokkurinn minn vera svona 65 ára, ég er nýorðinn 37 ára.

Ég ber mig stundum saman við foreldra mína sem eru 69 og 73 ára og finnst ég sjaldan vera orkumeiri en þau.

Gríðarlegar geðsveiflur frá árinu 2002 hafa tekið sinn toll, lyfjakokteilar og rótsterkar sprautur.

Ég hef reynt að finna mér eitthvað að gera síðustu ár en til að bera mig saman við vinnumarkað núna væri 50% vinna alveg „maximum" fyrir mig. Mikið þróttleysi.

Ég er þokkalega sáttur með lífið hingað til, margt gott hefur átt sér stað.

En í ljósi aðstæðna varðandi líkamleg og andleg veikindi þá myndi ég þiggja, ef ég gæti, lífslokandi meðferð eins og er boðið upp á í Sviss.

Ég hef átt góða kafla en ég myndi kveðja mjög sáttur núna.

Eins og staðan er núna óttast ég mikið hvað ég er viðkvæmur, sérstaklega líkamlega, og mig langar síst af öllu að upplifa svona köst áfram eins og ég er í núna. Ég get ekki meira.

Ég hræðist dauðann 0.

Ég hef oft velt því fyrir mér með fólki hvort mig langi að eignast barn eða börn, ég hef alltaf verið 50/50 með það. Það væri bæði gaman að vera fjölskyldumaður en líka að vera frjáls eins og ég hef verið.

En síðan er þetta líka alltaf spurningin með að vilja framfleyta geðhvarfagenunum eða ekki. Það er margt gott við þau en að sama skapi gæti ég eiginlega ekki lagt sambærilegt líf á barnið/börnin mín í framtíðinni.

Að auki hef ég sagt síðustu ár að ég gæti ekki látið mömmu og pabba ganga í gegnum það að jarða annað barnið sitt.

En ég held samt að þau gætu mögulega lifað í ró, ef að ég fengi ró.

KRK